Streszczenia czyli wiedza w pigułce.
Streszczenie czyli przeobrażenie dziełamające na celu zmniejszeniu jego objętości przy zachowaniu zasadniczych elementów jego wiadomości,w przypadku streszczeń dzieł literackich podstawowych elementów fabuły. Sposoby streszczenia zależą od rodzaju streszczanego dzieła i roli jaką ma pełnić streszczenie.
Streszczenie jest to bardzo przydatny gatunek wypowiedzi pisemnej. Posługujemy się nim przy zbieraniu materiału do większej pracy szkolnej, naukowej, dziennikarskiej itp. Przed napisaniem streszczenia musimy przeczytać uważnie utwór - książkę, artykuł, referat itp. poznać zdarzenia, fakty, dokumenty, które zamierzamy ukazać. Następnie w formie planu czyli po kolei zapisujemy przebieg akcji, wiadomości o bohaterach, ich poglądy na różne sprawy. Zwracamy uwagę na styl i specyfikę utworu.
Do większych prac wyszukujemy informację z wielu źródeł i z każdego zapisujemy informacje w formie streszczenia lub przytaczamy zdania wybitnych autorytetów wypowiadających się na dany temat. Średniowiecze jest to okres w historii i kulturze europejskiej, zawierający się pomiędzy starożytnością a czasami nowożytnymi. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone, szczególnie w przypadku granicy początkowej. Z reguły przyjmuje się, że jest to okres historyczny rozciągający się od czasów rozpadu Cesarstwa Zachodniorzymskiego i wielkiej wędrówki ludów, do momentu wielkich odkryć geograficznych.
Nazwa średniowiecze pochodzi z nazwy środka epoki łacińskiego określenia medius aevus (średni wiek), lub media tempora (wieki średnie). Została wprowadzona jeszcze w samym średniowieczu przez pobożnych chrześcijan, którzy uważali czasy, w których żyli, za interwał między pierwszym, a drugim przyjściem Chrystusa, Jezusa, Zbawiciela. W XV i XVI wieku odwołali się do niej włoscy myśliciele, chcąc wyróżnić “wieki średnie” jako mroczny okres, oddzielający ówczesne czasy od w ich mniemaniu najlepszej epoki starożytności.
Średniowiecze stworzyło uniwersalną kulturę, przeplatającą elementy starożytnej kultury Rzymian, kultur barbarzyńskich (Germanów, Celtów, Słowian i innych), silnych wpływów chrześcijańskich, kultury islamskiej oraz elementów oryginalnych.
Określenie romantyzm powstało w I połowie XIX w. i stworzona została od wcześniej już używanego przymiotnika romantyczny, oznaczającego coś niepodobnego do rzeczywistości, niezwykle pięknego, oddziaływującego na emocje, podniecającego wyobraźnię, coś niesamowitego. Wyraz “romantyzm” używany był i jest nadal w sposób bardzo wieloznaczny. Jego typ psychologiczny oznacza pewną postawę człowieka wobec świata. Romantyk to marzyciel i idealista, człowiek uczuciowy.
Decydujący znaczenie na kształtowanie się tego prądu wywarły przemiany cywilizacyjne, społeczne, polityczne, filozoficzne i obyczajowe zapoczątkowane przez rewolucję 1789 we Francji. Romantyzm złączył oświeceniowe tradycję z antyfeudalnymi głosami demokratycznymi, przyznającymi wolnej jednostce ludzkiej prawo do podejmowania decyzji o własnym losie i do protestu wbrew społeczeństwu, co przyczyniło się do powstania typu romantycznego bohatera.
W tym samym czasie rozwijała się nowoczesna świadomość narodowa, nadając romantyzmowi w poszczególnych krajach barwę patriotyczną. Zwrócono się w stronę historii (głównie średniowiecznej), postrzeganej z sentymentem, ale również odbieranej jako proces zawiły, dramatyczny, a nawet tragiczny, wymagający licznych krwawych ofiar (np. polski mesjanizm). Hołdowano postawom konserwatywno-religijnym i zachowawczo-narodowym bądź liberalno-rewolucyjnym. W kontrze do dotychczasowej kultury dworskiej i stanowej romantycy zasięgali zasobów ludowych, współtworząc nowożytną kulturę mieszczańską, która ukształtowała ostatecznie oblicze kulturowe XIX w.
Losowy obrazek
